A/N: Ang mga susunod na kabanata ay maglipat-lipat pananaw, base sa mga liham ni Kotetsu at nang kay Barnaby.

Pangatlong Kabanata

(Ipinapagpatuloy sa pananaw at liham ni Kotetsu)

"Naiintindihan ko." sabi ko kay Kuneho, Xerex, at ito ay kanyang ikinagulat. Linapat ko ang aking palad sa nakaumbok niyang alaga at bigla syang napahinga ng malalim.

Nagulat ako sa tigas nito at hinaplos ko ito ng taas at baba, at narinig ko na pinpigil niyang umungol. Napagkagat sya sa kanyang labi at iniwasan niya ang aking tingin. "Huwag ka magaalala." ang hininga ko nang lumapit ako sa kanyang tenga, "Nangyayari ang mga ganitong sitwasyon at hindi natin ito mapipigilan."

"Kuneho," sabi ko ulit, at naramdaman ko linapat niya ang kanyang kamay sa palad ko, gnagabay ito sa direksyon ng kanyang sinturon. "Kuneho...meron din tayong pangangailangan na hindi mapapawi... "

Sadyang naubusan ng pasensya si Kuneho at hindi na ako pinatapos, siya na nagtangal ng sinturon at binuksan nya ang zipper ng pantalon nya. "Ang bagal mo, tanda!" sumbat niya, at hinugot niya ang aking palad at pinasok ito sa looban nang kanyang brief.

Napatameme ako Xerex, pero ginawa ko din hangad niya, at totoo nga hinala ko, malaki ang kanyang alaga at namangha ako at naitatatago pa niya sa sikip ng kanyang pantalon. Dinila ko ang aking mga tuyo na labi at dahan dahang na taas baba na galaw ang ginawa ko sa kanyang nangangalit na ari, bilang parusa sa pagmamadali nya sa akin. Napangiti ako sa sarili ko nang marinig ko ang kanyang mga ungol at binkusan ko ang ilaw sa taas namin. Kinumpas niya ang kanyang kamay pero pinigilan ko siya. "Parusa ito sa pagpapamadali mo sa akin, Kuneho," sabi ko, at lalo ako napangiti ng makita ang ekpresyon ng kanyang mukha: namumula at nagaalinlangan dahil baka may dumaan na mga sasakyan at baka makita kami.

Tinangal ko ang antipara sa kanyang mga mata, at gamit isang kamay, hinawakan ko siya na para hindi siya makapiglas. Sa minuto na yun, makakalimutan mo na lalaki si Kuneho, Xerex, at hindi ko mapigilan halikan siya. Dahan dahan ko binibilis ang galaw ng aking kamay sa kanyang alaga at tulad ng kanyang mga ungol, sumasabay ang bewang nya sa bawat kumpas nito. Habang ginagawa namin ito'y hindi maiwasan magkatinginan kami sa isa't isa. At bigla kong napaisip, na bakit bigla ko nga siya hinalikan. Ang hinahangad lang ni Kuneho ay tulungan ko siya sa pag-salsal. Pero naisip ko din, hindi talaga maiiwasan madala ako sa init nang kanyang nararamdaman at ang nagmamakaawang nyang mukha habang tinutulugan ko mailabas niya ang kanyang semilya.

Hinalikan ko siya ng malalim ulit nang naumpisahan ko na maramdaman na lalabasan na siya. Nanigas ang kanyang mga binti at nanginig, inuungol niya ang aking pangalan ng sinalubong ko ito ng mainit na halik bago sumirit ang mainit nyang semilya sa aking palad. Nang matapos na ito ay parehas kami lumugpok sa aming mga upuan, humihingal, pagod.

"Pambihira kang bata ka..." ako ang unang nagsalita sa aming dalawa. Napatigil ako sa aking sasabhin nang napatingin ako sa aking baba: naguumpisa din ako manikip. Napansin din ito ni Kuneho at napatingin siya sa akin pantalon. Mabilis sya naka-bawi ng lakas at nakita ko ang mga apoy sa kanyang mga mata nang biglaan ako hinalikan nito.

"Malapit lang tayo..." udyok nya. Hindi ko napansin sa kadiliman na kami ay nakaparada sa likuran ng gusali ng hindi kalayuan sa aming pinagtratrabahuan. "...hindi na ako makapagpigil...gusto kita mapa-sakin."