Jako stworzenie podłe i niecierpliwe, poszłam sobie od razu przeczytać resztą. I reszta też jest dobra, o, tak, zwłaszcza zakończenie, przy całym swoim melodramatyzmie - skoro rzecz jest oparta na Dumas, to nie szkodzi. Jego dzieło to pasuje.

Zabawne, ale drugą część wolę bardziej. Opisy jawnego, wielkiego, widocznego szaleństwa, które dominują w pierwszej, chociaż nie są złe, przekonują mnie mniej niż to ukryte, ciche, "normalne" szaleństwo, które zżera Syriusza.

Niezły tekst, tak. Czarny kruk afirmacji na moim ramieniu kracze wyjątkowo głośno, a małe różowe króliczki sceptycyzmu w miarę milczą, bo rzecz się całej menażerii podobała, a to źle robi na obiektywizm (interpunkcja, dorzuca wszakże króliczek, miejscami zamiast pomagać, męczyła w czytaniu; może tylko nas. zwłaszcza te wielokropki. i te króciutkie akapity, też nam przeszkadzały).