Uwielbiam to opowiadanie. Wreszcie nieco bardzie "ludzki" Saruman! A Grimie to współczuję. Czy będzie jeszcze jakikolwiek ciąg dalszy? Błagam!

Niezły ubaw z tymi Grimą i Sarumanem :) Na pewno są o wiele bardziej sympatyczni niż ich książkowe, ultra-demoniczne wersje. To samo z orkami, które były bardzo zabawne w swej głupocie. Czysty urok komedii, która tutaj bardzo się udała.

W paru rozdziałach odczuwałam dłużyzny, głównie w retrospekcjach, ale dało się przebrnąć.

Po przeczytaniu tego fika już na zawsze zapamiętam tą Czarną Umbarską i ambitne plany uprawy ryżu w Isengardzie. :)

Koniec? Już? Będę tęsknić za Grimą. ... Człowiek nigdy nie przypuszczał, że to powie, a jednak... da się facet lubić :)

Herbata przestała być dobra na wszystko? ojejku. Biedny Grima. Może Aragorn, skoro tak się dobrzy zrozumieli, to przygarnie? (wizja tej dwójki na schodach, marudzących, podpierających się ponuro rękami - miodzio! ; )).

Aragorn jest nielogiczny. W Mordorze Arwena znalazłaby go jeszcze łatwiej (i dopiero "Mordownik" - świetny pomysł z tym pismem - miałby używanie). Arwena, swoją drogą, jest chwilowo chyba najbardziej niesympatyczną postacią w opowiadaniu, co mnie nieco zaskoczyło.

To jest arcyprzezabawne. Cytowałabym, ale ffnet by nie puścił tak długiego komentarza! W każdym razie - szlafrok Sarumana (w końcu biel to wszystkie kolory, czyż nie?), konwersacja Aragorna z duchem (prześwietna! zwłaszcza, że dramatyczne pytanie do chmur przeczytało się mi "gdzieśkolwiek jest, jeśliś jest" ; - ) - ale świetna sama w sobie), zadrażnienia na liniii elfy-krasnoludy, żarłoczna szara... to jest, hobbici. I nazgula poczta. I dostawy. I podpis Sarumana. Wszystko, wszystko, wszystko. Dziesiątki małych, cudownie realistycznych, a co za tym idzie, patos opowieści obracających w drzazgi (z humorem i wdziękiem) szczegółów.

"O, przepraszam, tylko nie zdrajca. Ja po prostu reprezentowałem politykę o orientacji proisengardzkiej — sprostował Gríma — Tyle, że w sposób utajniony" - trafne. I zabawne wielce.

Problem z patosiastymi przemowami w WP - na plus. Podobnie jak różnice, ekhm, światopoglądowe między Legolasem a Gimlim. I spokojne "jasne, myślę, że mój honor to przeżyje" Eomera. I Aragorn przejmujący różdżki od czarodziejów (w ogóle ich kłótnia, zwłaszcza wypominanie sobie wydarzeń sprzed lat; samo życie).

Fajna część.

To jest niesamowite! Uśmiałam się do łez!

Biedny Gríma, tak się stara, a wszystko się zwraca przeciwko niemu... Może przy "gościach" Saruman rzeczywiście zapomni o tym ryżu. Pippin! Opinia eksperta dobiła Smoczego Języka :)

"tę wojnę". I interpunkcja niekiedy dziwną jest. A "problem ryżu upadł" tak jakoś... nie po polsku brzmi.

Eeech, miałam nadzieję, że hobbici zaczną jakąś dłuższą potajemną współpracę z Grimą, a tu tylko "nic i nie" i sobie zniknęli. Ale zaczynam chociaż przypuszczać, po co Saruman wyruszy do Shire'u...

Orki są sprytne i kochane, a Grima wykazuje, muszę mu oddać, zaskakujące wprost talenta dyplomatyczne!

Sposób rozumowaniu orków jest absolutnie cudowny i logiczny. : - )

Grima, który idealnie naśladuje urzędniczą nowomowę, takoż. Podobnie jak krótka próba dyplomacji wg Sarumana. I wzmianka o Shire.

Bez kompasu w kieszeni też stosowałabym niezawodną metodę Uruk-hai do określenia kierunków xD Jeszcze w lesie to może mech na drzewach by pomógł, a tak to byłabym zgubiona. Jestem ciekawa, co się stało z wodą, i jak biedny Grima ma zamiar tam cokolwiek wyhodować :D

O, to ma bardzo fajną warstwę językową - Czarna Umbarska, dal, która akurat jest jeziorem itd., ale mam wrażenie, że fabularnie jest nieco przeciągnięte, za bardzo się na różne dygresyjki rozłazi, nie aż tak ważne i nie aż tak śmieszne.

Uciekające fusy xD Też bym się bała tej herbaty :D Przejrzałam twojego DeviantArta, seria o Nazgûlach jest świetna! Parskałam śmiechem :D

Strajk orków xD Nie ma za co, pisać nie umiem to chociaż pokomentuję :)

Saruman Teczowy, hyhyhy :D Uwielbiam takie dobrze napisane parodie, czy w dalszych częściach zostaną może wspomniani Merry i Pippin? Czekam (nie)cierpliwie na następny rozdział :)