Oh this is so heartbreaking but exactly what fascinated me the second time I read the books. The first time you see only Lorlens side but when rereading it you know the argony Akkarin goes through. If only he could have told him the truth, if only...

That's my favorite theme from BMT (...and the only one making it worth to go back to this trilogy over years). And I like how you approached it here. Lorlen's doubts, self-loathing... And how it tears Akkarin.

Koleżanka recenzująca niżej napisała do mnie, że w fandomie pojawiło się dobro. I faktycznie – to jest dobre
Relacje Lorlen i Akkarin są moimi ulubionymi. W ogóle Lorlen to mój ulubiony bohater książki. Trudi potraktowała go, moim zdaniem, skandalicznie, nie dając szans na sensowny rozwój postaci a na koniec zabiła. Jest to skandal. U Ciebie Lorlen jest taki, jaki być powinien. Rozsądny, odpowiedzialny, odpowiednio twardy i precyzyjny w wypowiedziach. Emocje są, ale w dawce znośnej – nie ma nic gorszego od posągowych bohaterów miotających się histerycznie bez składu, ładu i sensu.
Kopniaki wymierzone Akkarinowi celne, bolące, w pełni zasłużone. Podobnie jak Lucrecia spodziewałam się jakiegoś spektakularnego sponiewierania i znętów, ale i tu obyło się bez deliryjnych dramacików, którymi spływają fandomowe opowieści.
Podsumowując – dobra robota. Dziękuję.

I loved this. So angsty , and that is definately my thing! You captured perfectly how I percieve these two characters; their inner thoughts and torments. Reminds me, though, how utterly bonkers Canavan was to kill both of these characters (her best imo) off . Such a lost opportunity for more great books (I found her actual sequels tedious, contrived and lacking in sympathetic characters I cared about). Happily, though, there is fanfiction where favourite characters can live on and be explored and you do this beautifully! Love, love, love it - please write more.

Po Twoim wstępie o chęci poznęcania się nad Akkarinem uroiło mi się, nie wiedzieć czemu, że zamierzasz go upokorzyć, przedstawić w jak najgorszym świetle, etc - i to wyobrażenie sprawiło, że prawie bałam się czytać dalej. Na szczęście tego rodzaju obawy okazały się bezpodstawne, a tekst, przynajmniej w moim odczuciu, oddaje sprawiedliwość obu bohaterom i ich relacji.

Duże propsy przede wszystkim za odważnego Lorlena, który jednocześnie zachowuje podstawową rozwagę. U Trudi jego bierność i milczenie dały się nawet sensownie wyjaśnić, ale jednak miło przeczytać, jak facet, dla odmiany, nie rejteruje z konfrontacji w tej samej sekundzie, w której ją rozpoczął. Jak wygarnia kilka gorzkich "prawd" trochę z powodu nawarstwionych żali i przemyśleń, trochę pod wpływem emocji chwili, ale jednocześnie bez zatracania się w tych emocjach. Podobało mi się, że Lorlen wie, kiedy się wycofać, i nie skacze ślepo do oczu komuś, kogo uważa - w dużej mierze - za potężnego i bezwzględnego wroga. To nie tchórzostwo, ale zdrowa dawka rozsądku i lęku o siebie oraz innych.

"Prawdy" wzięłam w cudzysłów oczywiście dlatego, że są to w najlepszym razie półprawdy. Ale! Nawet wysnuwając fałszywe wnioski, Lorlen opiera się na faktach. Przez co jego zarzuty tym mocniej uderzają w Akkarina. Tak, najlepsze w całej konfrontacji jest IMO to, że Lorlen trafia celnie i boleśnie: Akkarin został Wielkim Mistrzem dzięki cudzej, nie tylko swojej mocy, celowo odseparował się od ludzi, naprawdę od dłuższego czasu miał wiele do ukrycia, maczał palce w nominacji i rozwoju kariery obecnego Administratora, manipuluje "rozwojem" Sonei.

Jako czytelniczka wiem, rzecz jasna, skąd biorą się wnioski Lorlena, rozumiem, że facet ma prawo czuć się podle i mówić o tym głośno; wcale mu się nie dziwię. Akkarin też się nie dziwi. Ale jeśli spojrzeć na wszystko z jego strony czy też w ogóle z dystansu, mamy po prostu piękne kopanie leżącego, który wie przecież, w jak głębokim bagnie siedzi i jak ograniczone ma (swoim zdaniem) opcje, a tu jeszcze musi się skonfrontować z tym, jak mocno skrzywdził swojego najlepszego przyjaciela i co ten przyjaciel o nim sądzi.

Najokrutniejszy wydał mi się chyba zarzut, że Akkarin od samego początku, jeszcze za czasów nowicjatu, w jakimś stopniu manipulował Lorlenem, i że wybór Lorlena na obecne stanowisko był ukoronowaniem tej manipulacji. Zarzut, jakoby Wielkiemu Mistrzowi potrzebny był na tym stanowisku ktoś "słaby". Odpowiedź Akkarina "Don't think so lowly of yourself, my friend" Akkarin's soft voice cut unexpectedly into Lorlen's thoughts, giving him a start. autentycznie ścisnęła mnie za serce, bo przecież, odróżnieniu od Lorlena, wiem, że kryją się w niej zupełnie inne rzeczy niż cynizm, kłamstwo i kpina.

"Akkarin only nodded in response, not trusting his voice. He watched his friend's back as Lorlen retreated through the corridor and willed the door to open before he even reached it. He waited until he heard the door close and only then let his head drop. He buried his face in his palms and sighed deeply."
Cały obrazek może i nieco tchnie kliszą, ale mam to gdzieś, bo mi się ten obrazek podoba, zwłaszcza fragment o nieufaniu własnemu głosowi.

"Akkarin buried his face in his hands again. /Argh... I'm such a hypocrite!/ he half laughed, half choked through his fingers. He was actually glad for that pain. It meant Lorlen still cared, still /wanted/ to be a friend, even if his faith in Akkarin was wavering."
Też ładny fragment, ale jedna rzecz mnie zastanawia: "wavering" to sobie mogło być jeszcze przed konfrontacją w rezydencji, kiedy Akkarin zmusił Lorlena do założenia pierścienia. Potem to już chyba tylko przyspieszony spadek resztek wiary w okolice zera. Ale zgodzę się z tym, że Lorlen zachowywał przez cały czas jakąś iskierkę nadziei wobec Akkarina. A przynajmniej liczył na to, że doczeka się /wyjaśnień/ - czegokolwiek, co pomogłoby mu /zrozumieć/, postawiłoby dawnego przyjaciela w innym świetle niż jako stuprocentowo bezwzględnego złoczyńcę.

Tl;dr: cieszy mnie, że choć na moment odzyskałaś wenę i że urodziło się z tego coś tak fajnego. Kanon zachowany, przyjemne napięcie między bohaterami, dobra charakteryzacja z kilkoma ciekawymi niuansami, styl też ładny - ten fanfik zrobił mi dzień.

Wow... Deep story, sad and beautiful.
Tnx for posting it! :)

Beautiful! Very beautiful!

The following was a complete new idea to me:
emThe knowledge of his practices has changed how Lorlen regarded Akkarin – and his own self. He didn't trust Akkarin and he didn't trust himself to judge what Akkarin could do. There was no way he would have kept the secret to himself if only for the reason that he had lost faith in his own abilities to cope with the problem./em

When reading TBM for the second time, this was my "main-problem": Why on earth isn't Akkarin talking to Lorlen? Lorlen is so devoted to Akkarin, he would never denounce Akkarin. So why didn't Akkarin talk to him? So that they could fight this fight together?
And you found a plausible answer to that.

Though I firmly believe, the moment Akkarin would finally tell Lorlen the truth, Lorlen wouldn't think this way, because then Lorlen would have no reason anymore to think that he is no good, when it comes to judging people. Since Lorlen didn't judge Akkarin wrong: Akkarin isn't an evil person who's avid for power and only acts out of self-intrest, but is still the Akkarin Lorlen once knew – only with problems bigger as Lorlen could ever imagine.
Um, ok maybe not "the moment" Akkarin would tell Lorlen the truth, but two or three moments later, when Lorlen had time to think about it.
And Lorlen would think about it, because like hell did Lorlen try to find every possible excuse to keep Akkarin's secret to himself: the whole time, before THE NIGHT (aka "the night of the ring") Lorlen kept making excuses, why he couldn't talk to anyone – I'm not even going into detail here, why sending Dannyl on his journey was only for calming Lorlen's conscience and never ever was promising any success in finding something useable AGAINST Akkarin, but right from the beginning was more a subtle way to confess to Akkarin, that Lorlen knew.
And then when Lord Jorlen is killed Lorlen did everything he could to play out time for Akkarin, though all what Lorlen knew and everyone else didn't, made it more than likely, that Akkarin was the killer, but nevertheless Lorlen stuck with Akkarin.
So I'm convinced it wouldn't play out the way Akkarin assumes. (Instead Lorlen would try to fight on Akkarin's side, putting himself into danger, which wouldn't make Akkarin any happier, so it does't matter in the end.)

But Akkarin himself wouldn't think this way. Because he fells thoroughgoing guilty of every accusation Lorlen throws at him. So he can't reach the conclusion, that telling Lorlen the truth would lead to Lorlen trusting his own judgment again. And so he must think the way you described it.
At least that's the case for the Akkarin that I imagine. You are right, we never see Akkarin's POV in the books, so we can't say for sure.
But for the Akkarin I imagine, the way you let him think is perfect. And damn, I want an Akkarin, who's a hero – sure, a questionable one, but still not an evil person. Ok, he might be all too human, clinging to his own life, even at high cost; I can live with that, but not with an Akkarin who isn't suffering every time he causes Lorlen pain.

And how you let him see the way Lorlen regards him now as his atonement! Beautiful!

And the whole last two paragraphs!
Good thing, I can't copy here, lest I would quote them completely, because they are so sublime!

It's just f***ing perfect, how the worst thing for Akkarin is not Lorlen's dark thoughts towards him, but Lorlen's dark thoughts towards Lorlen himself! Sh**, this goes really deep! I absolutely admire that thought! I integrate it straight into my headcanon! Absolute Perfection!

And how Akkarin in some way is glad – but scolds himself for that, because, how can he like Lorlen's pain? - about Lorlen's pain, when being called "friend", because it shows that Lorlen still wants to be his friend! (And never stops – at least for that I don't need fanfiction, Lorlen's behavior through the books, through the trial and everything is clear enough, but then again: for Lorlen we have his POV, in contrast to Akkarin. But you wrote Lorlen great, too! Just not surprising or new to me, but exactly, what I picture him thinking – which is great to read written from someone else, too.)

Somehow, that you end the story with Akkarin pondering about that and whishing for a way out for them, gives it an especially deep meaning. – I love this!
As I'm living in constant denial of their deaths, one day, some decades from now I'll retire and then I'll take English and writing lessons and after that I'll write them their perfect way out. Unless, you have written it until then. ;-)

Thank you very much for writing "Truth"! Your "Sobriety" already gave me so much! (And "Aftermath", which I found through you – your other stories are great too, but right here I only meant to refer to those, which helped me to "understand Akkarin better" or maybe more: help me to interpret what Canavan wrote in a way, that I can admire Akkarin the way I want to.)
Those stories saved TBM for me, back when I reread it for the first time, because I just couldn't stand how mean Akkarin was towards Lorlen. Right now, I see it with so different (oh, so different… ;-) ) eyes: with every pain he causes Lorlen, Akkarin hurts himself at least twice as much, but will always think, that he deserves it.
And the harder it gets for Akkarin, the more flippant he gets in order to hide it. So a fiction that shows him suffer, and suffer especially hard, when it comes to Lorlen is strongly welcome! So thank you very very much!

Wow, I'm really glad to rad another story from you! I truly enjoy reading about these two, and I like your style and ideas. Please write more soon :)