czy możesz chociaż zdradzić zakończenie historii? jest niesamowicie wciagająca i przemyslana.

Mimo tak długiego braku aktualizacji, ja także mam nadzieję, że jednak nastąpi ciąg dalszy tej historii, na który cały czas czekam.

Już prawie rok minął od aktualizacji. Jest jakaś szansa, że zrobisz niespodziankę i powrócisz do tego opowiadania?

czekam na nowy rozdzial, mam nadzieje ze mimo ze minal juz rok nie porzucił#ś tego ficka

Swietna koncepcja, podoba mi sie mrok, nostalgia I po prostu taki niepokojacy nastroj w tym przebiegu historii. Kocham ten moment w ktorym Harry rozmawia z tiara, az czuje sie drgawki

Fick naprawdę jest świetny, podobnie jak inne Toje teksty. Podoba mi się to, że w tak genialny sposób wykorzystujesz znane z innych ficków motywy. Z reinkarnacją Harrego spotkałam się już kilka razy, ale każdy z tych tekstów był nieprawdopodobnie zły. Ty natomiast pokazujesz, że w każdym fabularnym schemacie drzemie potencjał o ile ktoś ma talent. Oby tak dalej :)

Dzień dobry. Chciałabym, przekazać słowa uznania. Jest to najlepszy fanfiction, jaki do tej pory czytałam. Mam nadzieję, że nowe rozdziały zostaną napisane. Nawet jeśli, Autorze, z tej historii zrezygnowałeś-dziękuję. Czystą przyjemnością było zanurkowanie w ten świat.

To jest genialne! Z niecierpliwością wyczekuję kolejnego rozdziału.

O. Mój. Boże.
Brak mi słów, zupełnienjie wiem, co powiedzieć. To jest fantastyczne!
Szczególnie podoba mi się końcówka, kocham momenty, w których różne rzeczywistości (których zupełnie nie rozumiem) się zazębiają, oby było ich więcej.
Zastanawia mnie, kim jest Tom z ostatniego akapitu. To nie Voldemort w formie, w ktorej egzystuje w teraźniejszości Harry'ego i nie wydaje mi się, aby chodziło o wspomnienie. Czyżby Riddle także był kakąś dziwną, nadnaturalną istotą jak Hugin i Śmierć? A może to alternatywna wersja z innej rzeczywistości? Tylko skąd znałaby Hugina. Ech, tak wiele pytań, tak mało odpowiedzi. Ale to dobrze, opowidanie staje się przez to coraz ciekawsze.
Czekam niecierpliwie na rozmowę Hugina z Harrym (mam wrażenie, że kruk posłucha Voldemorta). Na pewno będzie epicka.
Podoba mi się reakcja Harry'ego na młodego Toma Riddle'a, a zwłaszcza to mimowolne porównanie do jego syna. Chociaż z drugiej strony to niepokojące, Harry współczuje wspomnieniu, a Tom z całą pewnością to wykorzysta, a to po prostu nie może skończyć się dobrze.
Kogo jak kogo, ale Remusa Lupina to się nie spodziewałam. Wprawdzie nie przepadam za tą postacią, ale czuję, że wniesie on dużo akcji do opowidania. No i oczywiście jego obecność zrodzi nowe problemy dla Pottera, kombinacja Harry i problemy to coś, co kocham miłością wieczną.
Bardzo podobał mi się wątek Edwarda Lupina. Całkiem rozumiem podejście Harry'ego do sytuacji chłopaka (co więcej, zgadzam się z nim).
Czekam niecierpliwie na kolejny rozdział, bo zapowiada się baaaaaardzo ciekawie.
Pozdrawiam ;)

PS Wesołych świąt! Dużo weny, dużo pomysłów i jeszcze więcej czasu na pisanie ;)

przetywanie w takim momencie jest bardzo niegrzeczne...smutna

Ty Polsacie!
Urywać w takim momencie!
Zdajesz sobie sprawę, jak mnie będzie męczyło rozkminianie o co w tym wszystkim chodzi?!
Oczywiście uwielbiam pisaną przez ciebie historię, bo odkąd zobaczyłam w niej potencjał, to ani razu się nie zawiodłam. Ale... te wszystkie tajemnice... Ja się wykończę nerwowo!
Weny życzę, czasu i Wesołych Świąt także ( smacznego makowca, barszczu i pierogów oraz niech ci się popełniają marzenia).
Do nexta :)

Oj, zdecydowanie za krótki rozdział :')
Ale i tak jest wspaniały.
Bardzo podoba mi się, że piszesz o tym, co aktualnie się dzieje z perspektywy przyszłości. Chociaż muszę przyznać, że odrobinę mnie to flustruje, bo chciałabym już poznać dalszy ciąg, a tutaj ni ma, koniec rozdziału. Niemniej jednak, całość wypada oryginalnie i ciekawie, zdecydowanie nabiera się po tym smaczku na kontynuację.
Oczywiście, nie mogę już się doczekać tych przyszłych relacji Tom - Harry, Voldemort - Harry. Z tego, co napisałaś wnioskuję, że będzie się działo. Chociaż przykaznam, że zrobiło mi się trochę smutno, bo odnoszę dziwne wrażenie, że Potter wejdzie z dość bliskie relacje z Tomem z dziennika, a ten później umrze (czy też raczej zostanie wchłonięty przez odradzającego się Voldemorta). No ale cóż, czas pokaże. A nawet gdyby fabuła potoczyła się tak, jak mi się wydaje (w co mimo wszystko wątpię, to opowiadanie jest fantastycznie nieprzewidywalne, nic nie jest tu pewne), to czy takie "małe" poświęcenie nie byłoby warte dłuuuugiej relacji z Voldemortem (która, z tego co przeczytałam, wydaje się raczej słodko - gorzka i dość nostalgiczna. I Bogu dzięki, przysięgam, że popełnię samobójstwo, jak jeszcze raz przeczytam o Harrym i Tomusiu, którzy się zchodzą bez żadnych przeciwności (no może minus odrzucenie Pottera przez Weasleyów (a to i tak nie zawsze występuje), bo przecież miłość jest najważniejsza, Dambel jest gupi i ma wszy. No chyba, że to będzie parodia)
I kocham Twojego Toma. Jest idealny, manipulący, knujący i zafascynowany swoim przyszłym "ja". Po prostu się rozpływam. Nie oczekiwałam jednak (i Harry chyba też nie), że tak szybko przystanie na propozycję Pottera. To niepokojące... Chłopak ma plan, a Harry pewnie będzie wiele razy żałował, że zawarł tę umowę.
Czekam niecierpliwie na dalszy ciąg, bo z rozdziału na rozdział robi się coraz ciekawiej.
Niech wena będzie z Tobą :)

To opowiadanie jest niepospolicie niesamowite, po prostu uwielbiam je czytać.
Bardzo mi się podoba kolejny występ Hugina, liczę na to, że w przyszłości będzie pojawiał się znacznie częściej. Bardzo mi szkoda Harry'ego, że nie pamięta ich rozmów, zwłaszcza że dzięki nim dowiaduje się tak wiele.
Malutcy Ludzie bardzo mnie zainteresowali. A szczególnie ich niechęć do Harry'ego, ponieważ zna on przyszłość i potrafi ją przekształcać. Jak to możliwe, że ten "świadomy" Harry jeszcze nie zauważył u siebie tej umiejętnośći, zwłaszcza że jego podświadomość jest najwyraźniej tego świadoma? I przede wszystkim: czy to właśnie tę umiejętność chce odebrać Potterowi Śmierć?
Zupełnie nie spodziewałam się zniknięcia horkruksów. To znacznie komplikuje sytuację Harry'ego. A co do ich spotkania, to nie zdziwiłabym się, gdyby chłopak zupełnie przypadkowo spotkał Voldemorta podczas wakacji.
Czyli jednak Harry przełamał się i wrócił do dziennika. Przeczuwałam, że tak będzie i mam wrażenie, że jego układ z Riddlem będzie kamieniem milowym całego opowiadania.
Weny życzę :)

Przyznam szczerze, że miałam dwa podejścia zanim historia mnie wciągnęła. Wszystko to przez zaślepienie Harry'ego, ale czym dalej, tym mniej mi to przeszkadzało, a nawet miało swój urok (wkurzający bo wkurzający, ale...) I w końcu całość pochłonęłam w dwa dni :)
Z rozdziału na rozdział robi się co raz ciekawiej i naprawdę jestem ciekawa czy niektóre z moich podejrzeń się sprawdzą.
I co mi się w tym opowiadaniu naprawdę podoba, to przemyślana akcja, powoli lecz sukcesywnie zmierzająca do określonego punktu. Wow, naprawdę jestem pod wrażeniem że sama się w tym nie gubisz ;)
Odwalasz kawał naprawdę świetnej roboty, więc życzę dużo weny i chęci do dalszego pisania :)

Pozdrawiam.

Trochę dużo tu spoilerów i odniesień do przyszłych wydarzeń, przez co momentami się gubiłam. Ale rozdział cudny, wreszcie zaczyna się jakaś bliższa relacja na linii Harry-Tom. Zastanawia mnie, czy Potter będzie z Riddleyem z dziennika, czy z Voldemortem. A może oni scalą się w jedno?
Krótko Ci się dzisiaj napisało, zwłaszcza w porównaniu do poprzednich, ale co tam, ważne, że jest. Naprawdę niecierpliwie czekam na każdy update, gdyż pisana przez ciebie historia niesamowicie mnie wciągnęła. Także podsyłam wenę, ciepły kocyk i herbatkę, do następnego! *serduszko*